تو اون بارونیه روزای سردی تن مردی که چترش
آسمونه
همون بارونیه آویز دیوار همون پوسیده ای که
مهربونه
توو روزای تب آلود ِ من و تو ، شبای غصه آلود ِ
منو و تو
واسه تنهایی هامون شعر
خوندیم ، واسه دنیای نابود ِ من و تو
تو از خونی ترین رگبار
پائیز رگای کوچه هارو زخمه بستی
شبیه شمعدونی های خشک حیاط
کوچه ی سرما شکستی
چه روزای قشنگی سال خوردی ،
تموم ِ استخونای تو پوسید
لبای میخی ِ آویز دیوار
گلوی زندگیتو مرگ بوسید
تو اون بارونیه روزای سردی تن مردی که چترش
آسمونه
همون بارونیه آویز دیوار همون پوسیده ای که
مهربونه
من اما فرق دارم با قدیما من اما مثل تو ساده
نموندم
با یه بارونیه تازه تر از تو همین دیشب دوباره
شعر خوندم
مهدی نوروزی سیبنی
Mahdi.norozi.siboni@gmail.com
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم مهر 1388ساعت 12:36 بعد از ظهر
توسط
مهدی نوروزی سیبنی
موضوع:
|
